WINNARES GEDICHTENDAG 2017

Voor mij is schrijven meer een manier om te flirten met tijd, ze om de tuin te leiden en even langer te laten blijven hangen. Wanneer ik begin aan een gedicht, (meestal slordig geschreven op een verkreukt, ge-koffiebrandmerkt kladblaadje in de les, sorry), voelt het alsof ik aan een klein, onvolmaakt hoopje woorden werk en ze zo vaak aanpas tot ze ‘volmaakt’ zijn. Ik zie het voor me, waar de ‘foutjes’ staan en pas ze aan tot iets wat niet meer aangepast wilt worden. En plots is het een kot in de nacht, zo gaat dat. Ik had absoluut niet verwacht dat ik überhaupt in de top-10 zou komen, laat staan de top-3 zou halen. Mijn geschrijf/zaag, wordt meestal in een hoekje van mijn kamer gefrommeld en nooit gelezen door iemand anders dan mezelf of de stiekeme kuisvrouw-fans op internaat. Gedichtendag was een soort kans om ze terug open te vouwen, en ze de wereld in de gooien zonder veel verwachtingen.

Mijn gedichten beginnen meestal over iets banaals, en hervallen bijna keer op keer in het ‘gij’-mens, tot mijn rotte ergernis (af en toe, niet altijd). Alsof het onmogelijk te ontwijken valt dat het toch altijd dé ‘Meneer Gij’ is, op het einde van de pagina en dag.

Mijn eeuwige liefde is ongetwijfeld Herman de Coninck, of zoals ik hem noem ‘Therapeut de Coninck’. Zijn schrijfstijl en woordspelingen zijn iets waar de mijne tekort aan schieten om ze te verwoorden. - Aline Janssen (6AVV)

 

Blijf
 
gij
stom
stuk
overschotmens
 
ik heb u zo ongelooflijk hard nodig
u, zo, broodnodig
 
(laat me u tussen deze haakjes )
(terug dichter bij me trekken)
(en doen alsof)
(dit een goed gedicht is)
(en u het zwijgen opleggen)
 
vertrek
en zeg me alstublieft dat ge blijven wilt
 
(schat)
 
ontken dat ge weet dat ik u nog steeds verlang
in elke scheve hoek
van mijn vijf (pas geverfde) vierkante meters
in elke scheve hoek
van mijn nóg schevere ontkenning
 
ik smeek u
pak uw waardeloze spullen
uit ons waardeloze, onbegonnen dit
 
trek de deur achter u dicht
en ik beloof nooit meer terug te komen
als gij belooft nooit geboren te zijn
(als dat niet een tíkkeltje te grof is)
(ach we laten het gewoon staan)
 
ren weg
en struikel over mijn hoop
dat ge het niet doet
 
vertrek
en alstublieft, alstublieft
 
blijf voor eeuwig
(en daarna)
mijn liefste, liefste
'bijna'

(Aline Janssen, 6AVV)